Onze verhalen bij De Roze Pinguïn
Welkom bij "De Roze Pinguïn," waar elk verhaal een verrassende wending neemt. Duik in onze unieke wereld en ontdek verhalen die nergens anders te vinden zijn.
Waarom onze verhalen bijzonder zijn
Onze verhalen zijn uniek en gebaseerd op feitelijke onjuistheden, wat ze anders maakt dan alles wat u elders online vindt. Ze dagen uw perceptie uit en nodigen u uit om op een nieuwe manier naar het onverwachte te kijken. Bereid u voor op een avontuur waar de grenzen van de werkelijkheid vervagen.
De roze pinguïn.
Op een dag werd er een jongetje geboren, roze wangetjes en kerngezond.
Op het geboortekaartje stond geschreven (of getypt, in ieder geval door de printer uitgespuugd);
Jannanas Jonnonos Junnunus Janssen
Roepnaam: Jan(-tje)
Geboren op 30-02-1950
In Rozeburg. (Gewoon thuis volgens mij, maar dat weet ik niet zeker. )
Over die eerste jaren van, laten we hem voor het gemak 'Jantje' noemen, is niet veel bekend. De geschiedschrijvers vermelden daar maar weinig over. Wat wel opmerkelijk was is dat Jantje al vlak na zijn geboorte een roze pinguïn knuffel kreeg. Het schijnt dat de blauwe op waren... of wacht! Da's niet waar, de ouders van Jantje wilden nog niet weten of het een jongetje of een meisje zou zijn. (Dat was het.) Ze hadden de babykamer blauw-roze geverft enzo. Je weet het wel.
Maar goed. De jaren verstreken en Jantje werd bijna 5 jaar. Dus vader vroeg aan Jantje; wat wil je voor je verjaardag hebben? "Een roze pinguïn papa!"
Dus vader naar de dierenwinkel, geen roze pinguïn... dan maar naar de action...
Dus Jantje werd 5 jaar en kreeg een groot pakket. Enthousiast pakte hij het uit. Maar geen pinguïn... er zat een roze step in. Gelukkig was Jantje er blij mee en was de pinguïn zo'n beetje vergeten.
360 dagen later vroeg vader weer aan Jantje; wat wil je voor je verjaardag hebben? "Een roze pinguïn papa!"
Dus vader naar de kinderboerderij, maar ook daar hadden ze geen roze pinguïn. Dan maar naar de intertoys.
Dus Jantje werd 6 jaar en kreeg een groot pakket. Enthousiast pakte hij het uit. Maar geen pinguïn... er zat een roze doos met roze kapla in... 'daar kun je ook een pinguïn van maken.' Zei vader.
En nu weet ik niet of het nu 725 of 726 dagen na zijn 5e verjaardag was dat vader weer aan Jantje vroeg; wat wil je voor je verjaardag hebben? "Een roze pinguïn papa!"
Nou ja, zo te horen maakt het voor het verhaal niet uit, het antwoord is gelukkig hetzelfde!
En vader ging weer op stap. Naar Avifauna dit keer. Daar hebben ze alle kleuren en soorten vogels. Toch? Maar na alle 124 medewerkers en 56 vrijwilligers te hebben nagevraagd bleek dat ze geen roze pinguïn in het assortiment hadden.
Dan maar een ander vogeltje, dacht vader.
Dus Jantje werd 7 jaar en kreeg een groot pakket. Enthousiast pakte hij het uit. Maar geen pinguïn... er zat een flamingo in! Dat vond hij natuurlijk geweldig en nam hem mee naar zijn kamer.
Toen hoopte Jantje bijna 8 jaar te worden en begon voor vader weer de zoektocht naar een roze pinguïn.
Helaas kon vader die niet vinden, maar hij had gelukkig wel een ander leuk cadeau gevonden.
En Jantje werd 8 jaar en kreeg een groot pakket. Enthousiast pakte hij het uit. Maar geen pinguïn... er zat een roze goudvis in. Tenminste... ik denk dat hij roze was... of goud, omdat het natuurlijk een goudvis is... maar hij was ook roze... misschien wel een roze kameleongoudvis...
En zo verstreken er wat jaren.
Elk jaar zocht vader weer een dierentuin af. Artis, Blijdorp, Neeltje Jans, Ouwehans dierenpark, Dierenpark Amersfoort, Burgers' zoo, Dierenpark de Oliemeulen, etc.
Maar nergens hadden ze een roze pinguïn. Vader hoopte maar dat Jantje, wanneer hij de pubertijd door zou zijn, er wel over op zou houden. Want ja, na een LEGO pakket van een roze pinguïn, een knalroze fiets, een knalroze brommer en weet ik niet wat nog meer zou het toch zachtjes aan genoeg moeten wezen...
Maar helaas. In het jaar 1970 had Jantje al wel zijn roze papiertje, maar nog geen auto. Dus je raad het al; een week voor zijn verjaardag vroeg vader; wat wil je voor je verjaardag hebben? "Een roze pinguïn papa!"
Dus Jantje werd 20 jaar en kreeg een groot pakket. Enthousiast pakte hij het uit. Maar geen pinguïn... er zat een roze fiat 500 in... daar was hij uiteraard heel blij mee, maar toch merkte vader dat er iets miste aan zijn cadeau...
Nu was het zo dat vader directeur was van een 'roze-autobanden fabriek'. Dat verklaart misschien een beetje de grootte van de cadeautjes die in de hieropvolgende jaren door Jantje in ontvangst werden genomen. Maar terwijl ik dat zit te vertellen glijden er weer een aantal jaren voorbij. Zo kreeg Jantje op zijn 25e geboortedag een roze villa met veel geboomte in de tuin(-en) rondom het huis die in de lente prachtige roze bloesems gaven.
Het jaar daarop (1976) verliep Jantje's verjaardag iets anders. Hij was samen met Josossos (Roepnaam; Josje) op Koers-vakantie naar Zweden. Dus aangezien Jantje niet thuis was leek het vader leuk om als zijnde cadeau Jantje's huis roze te verven. Bij thuiskomst was Jantje absoluut (positief) verrast. Maar Josje (hij was meegekomen omdat hij zijn paard en wagen niet had vastgebonden bij vertrek, dus was de knol een eigen leven gaan leiden... maar dat is weer een ander verhaal dat je, als je over een premium abonnement beschikt kunt lezen. ) zei: "waarom zou je dat doen? Dat hoeft toch helemaal niet?"
In 1985 wist vader vrij zeker dat hij alle dierentuinen op aarde en het aliënpark op de achterkant van de maan had bezocht, maar nog steeds geen roze pinguïn.
Toen, op een dag vroeg Jantje (nadat hij nadrukkelijk om een roze pinguïn had gebedeld) of hij vliegles mocht krijgen. Vader, helemaal uitzinnig van vreugde, was enorm blij dat hij eindelijk zijn zoon met iets anders dan een roze pinguïn blij te kunnen maken. Maar die vreugde duurde helaas niet langer dan 360 dagen, want toen vroeg vader; wat wil je voor je verjaardag hebben? "Een roze pinguïn papa!"
Dus Jantje werd 36 jaar en kreeg een groot pakket. Enthousiast pakte hij het uit. Maar geen pinguïn... er zat een roze vliegtuig in. Gelukkig was Jantje er best tevreden mee, maar ja. Het was geen roze pinguïn.
Toen, zo'n 123 dagen voor Jantje's 50e verjaardag liep zijn vader -ondertussen krom en met een stok- naar hem toe met de vraag; wat wil je voor je verjaardag hebben? "Een roze pinguïn papa!" Antwoordde Jantje weer.
Vader bedacht dat 50 jaar wel heel bijzonder was. Hij dacht terug aan zijn 50e verjaardag waar hij van zijn vader (Jansonsun) een ruimteschip had gekregen. Hier was hij in de afgelopen jaren zo'n beetje alle planeten afgegaan op zoek naar die roze pinguïn.
Maar goed, de maanden tikten voorbij en vader was al weken niet thuis. Hij was met 7 husky's onderweg naar de Noordpool. Want hij had gehoord dat op het noordelijkste puntje van de Noordpool een eskimo woonde met een pinguïn die wel iets van een roze kleur zou hebben. Na wekenlang te hebben gereisd en 62 ijsberen te hebben verslagen en opgegeten kwam vader aan op het noordelijkste puntje van de Noordpool. En ja hoor, daar stond een iglo. Vader klopte aan en er kwam een klein mannetje naar buiten kruipen, ik denk dat hij niet langer was dan 1,56m maar het had ook gerust 1,76 kunnen zijn. In de overlevering zijn niet alle details correct overgenomen.
Maar in ieder geval vroeg vader aan de eskimo of hij binnen mocht komen. 'Uiteraard' zei de eskimo. 'Kom verder!'
Samen gingen ze bij de open haard zitten en praatten over van alles en nog wat. Maar het had misschien ook wel af en toe over koeien en kalveren gegaan kunnen zijn...
Want ja, die eskimo die had geen toegang tot nieuwszenders en telefoons bestonden toen nog niet.
42,5 dag later herinnerde vader zich er plotseling aan dat hij op missie was en vroeg de eskimo of hij in het bezit was van een roze pinguïn. 'Maar natuurlijk, die hebben we de afgelopen 42,5 dagen samen gevoerd, elke dag. Je zei nog dat hij zo leuk fladderde met zijn vleugels wanneer hij van de trappetjes af sprong.'
Dan heb ik het me zeker verbeeld dat het een ijsbeer was. Zei vader. Waarom moest ik nou mijn bril vergeten!?
In ieder geval was er dus een roze pinguïn. Dat was goed nieuws! Zou ik hem van u mogen kopen? Vroeg vader. De eskimo dacht even na. 'Dan moeten we wel met een prijs overeenkomen, wat dacht u van drie en een halve roze autoband, een ijsberenpels en een stuur met stuurverwarming.' Prima. Zei vader, dat ga ik meteen halen.
Zo stapte vader op de arreslee van de kerstman (want het was bijna kerst en de kerstman was onderweg naar Europa) en daar gingen ze dan, de lucht in. Maar o help! Precies boven de Lofoten ging Rudolf sputteren en ging de slee dalen... gelukkig kwamen ze zacht terecht op de bergen bij Reinebringen waar ze bijna direct in slaap vielen. Toen ze na een onbekende tijd wakker werden waren de rendieren verdwenen. Na wat te hebben rondgevraagd bleek dat een zekere groep Nederlanders elk rendier vanuit alle hoeken op de foto had gezet in de buurt van Dragnes. Daar aangekomen zagen ze de rendieren heel bang bij elkaar zitten. 'Het lijkt wel alsof ze een spook gezien hebben.' Zei de kerstman. Gelukkig konden ze wel snel weer verder reizen. Ergens hoorden ze nog wel een hoop geschreeuw en gegil uit dakramen komen van een zeker hotel. Maar ze vlogen zo hoog dat het ook de ferry kon zijn die net aanmeerde.
Thuisgekomen zocht vader snel alle gevraagde spullen bij elkaar en nam voor het gemak een helikopter om weer naar de Noordpool te vliegen. Toen ze net opgestegen waren moesten ze uitwijken voor een vliegtuig dat helemaal scheef vloog. Na iets dichterbij gekomen te zijn, zagen ze dat er allemaal mensen tegen de raampjes aan geplakt zaten en zeer enthousiast overal heen wezen. Verder verliep de reis zonder veel problemen en kwam vader weer aan bij de eskimo.
De eskimo inspecteerde de ruilmiddelen en bijna ging de deal niet door omdat het stuur niet overal verwarmd werd... maar daar kon hij wel mee leven.
Dus deden ze voorzichtig de roze pinguïn in een doos en keerde vader weer huiswaarts. En dus Jantje werd 50 jaar en kreeg een groot pakket. Enthousiast pakte hij het uit...
En daar zat een roze pinguïn!
Maar die pinguïn was ontzettend kwaad omdat hij zo lang in die doos opgesloten had gezeten. Dus hij springt die doos uit en geeft Jantje meteen een dreun in z'n maag. Jantje, eerst verbouwereerd, schrok zo dat hij het op een lopen zette. De pinguïn, die nu een bange prooi voor zich zag, galoppeerde erachteraan. En Jantje sprong op z'n roze fiets en racete ervandoor. Maar die roze pinguïn wist van geen ophouden en bleef maar achter Jantje aangaan. Dus Jantje naar z'n roze Fiat 500 en scheurde de straat uit, het winkelcentrum door, de markt over, de metrotunnel in, de metrotunnel uit, de hoofdweg op, naar de snelweg. Door al dat verkeer kon Jantje niet goed gasgeven en lukte het niet om de roze pinguïn af te schudden. Eenmaal met 238km/h op de vluchtstrook keek Jantje nogmaals in zijn spiegel. Tot zijn schrik -en mijn verbazing- zag hij de roze pinguïn op een supersnelle motor in zijn dode hoek rijden! Snel navigeerde hij naar het vliegveld en belde vast zodat het personeel zijn roze vliegtuig klaar kon zetten. (Jantje was in alle commotie even vergeten dat zijn roze vliegtuig altijd klaarstond op de roze startbaan.)
Op het vliegveld won Jantje wat tijd omdat hij over de juiste papieren beschikte en de roze pinguïn niet zo makkelijk door de douane kwam vanwege 'zijn uiterlijk'. Jantje startte de motoren en niet veel later zat hij in de lucht. Hèhè, dacht hij. Eindelijk van dat verschrikkelijke monster verlost!
Plotseling toen hij op ongeveer 2 kilometer hoogte zat, schrok Jantje enorm. Naast zich aan de buitenkant van het vliegtuig, tegen het raam zat de roze pinguïn!
Hij deed zijn snavel open en weet je wat hij toen zei?
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
Helemaal niets, want pinguïns kunnen niet praten!
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
Plot-twist!
Deze roze pinguïn kan wel praten!
Jantje deed het raampje van de cockpit op een kiertje open en hoorde wat de pinguïn zei. 'Sorry dat ik zo hard in je maag heb geslagen. Doet het erg zeer?'
Jantje, meteen helemaal opgelucht dat de roze pinguïn toch niet het monster bleek te zijn wat hij aanvankelijk had gedacht, deed het raampje wat verder open zodat de pinguïn naar binnen kon klimmen. 'Dankjewel, het was best koud daarbuiten.'
'Heb je trouwens kauwgom bij je? Mijn oren kunnen niet zo goed tegen de landing...' Nou, vooruit. Even zoeken. Als jij het stuur (met stuurverwarming, helemaal rondom) even wil overnemen dan ga ik op zoek naar kauwgom. Zei Jantje.
Nu had het verhaal natuurlijk afgelopen kunnen zijn omdat pinguïns helemaal niet kunnen vliegen met een roze Boeing 747 en dat het vliegtuig spijtig genoeg in het Veluwemeer was neergestort. Of dat de roze pinguïn de koers was kwijtgeraakt en per ongeluk in het Russische luchtruim terecht was gekomen en vervolgens was neergeschoten. Maar gelukkig was dat allemaal niet aan de orde en nam Jantje na een minuut of 10 het stuur weer over om een uurtje later -met een op kauwgom kauwende roze pinguïn naast zich- veilig en wel op de roze landingsbaan te landen.
Samen liepen ze naar huis waar iedereen alweer was vergeten dat Jantje die dag 50 was geworden. (De roze pinguïn wist dat ook niet want vader had dat helemaal niet verteld.)
Uiteraard mocht dat alles de pret niet drukken nu Jantje er weer een vriend bij had. Voor de rust stuurde hij de pinguïn wel naar boven en voegde zichzelf weer tussen de gasten die dachten dat ze voor een vakantie-reünie bij elkaar gekomen waren. Ook leuk.
Een paar dagen later was Jantje alleen thuis en zat op zijn roze sofa te bedenken wat hij nu vergeten was. Hij kwam er maar niet op omdat hij het zich niet kon herinneren.
Misschien heb je dat zelf ook wel eens dat je zeker weet dat je iets niet weet.
Nou, dat gevoel had Jantje dus ook toen hij plotseling iets van de trap hoorde rollen. Hij stand op en liep naar de hal. Daar lag een groot ovaal en roze ei. Hoe komt die nu hier? Vroeg Jantje zich af. (Nu moet je weten dat in huize Janssen alle trappen en vloeren bedekt waren met dikke roze fluwelen vloerkleden. Daarom was het ei nog heel.)
Opeens herinnerde Jantje het zich weer wat hij vergeten was en wist weer wat hij niet had geweten; hij had een roze pinguïn voor zijn verjaardag gekregen! Maar hoe legt 1 pinguïn zomaar een ei? Hij keek naar boven en was heel verbaasd. Daar stond de roze flamingo die hij voor zijn 7e verjaardag had gekregen. Hebt beest was nu natuurlijk stokoud en at alleen nog maar stokbrood met stokvis. Maar voordat Jantje kon bedenken dat hij heel die flamingo al 43 jaar vergeten was, hoorde hij achter zich een luid gekraak en daarna hoorde hij geen hele hoge piep -omdat hij daarvoor te oud was- en draaide zich om. Daar zat, tussen de eischil resten, een echte flaminguïn. Zo roze dat -het was al avond- de buren even later kwamen aanbellen wat dat voor een roze schijnsel was dat de hele stad verlichte...
De flaminguïn was verder wel gezond, aldus de roze pinguïn. Maar de flaminguïn was wel wat minder tam dan de andere 2 vogels. Hij was liever buiten, maar daar kreeg Jantje al na een paar dagen klachten over in de buurtapp. Auto's zouden verblind worden door een vreemd soortig fluoreserende roze vogel. Dus besloot Jantje dat hij de flaminguïn de vrijheid moest geven in een heel onherbergzaam oord, zo onherbergzaam dat het bijna bekend terrein werd en ver weg dat het bijna weer dichtbij was.
Nu, vele jaren nadat Jantje de flaminguïn had vrijgelaten gaat de legende rond dat op mooie zomeravonden en heldere winternachten het schijnsel van de flaminguïn nog te zien is aan de horizon. Dan lijkt het alsof hij over de horizon heen komt klimmen wanneer de hele lucht roze kleurt. En even later kleurt de lucht weer rood of geel. Dan zeggen de mensen wel eens tegen elkaar dat er meerdere soorten flaminguïns zijn en dat er van elke kleur er één rondloopt achter de horizon.
Einde.
"De verhalen van De Roze Pinguïn zijn pure fantasie, maar ze laten me altijd glimlachen en verlangen naar meer. Het is precies wat ik nodig heb voor een lichte en grappige afwisseling."
Een blije lezer, anoniem