De roze flamingo: een nieuw hoofdstuk

Wat de flamingo beleefde

Ooit in een ver verleden brak er een eierschaal open. Er stapte voorzichtig, poot voor poot een lief klein flamingotje uit. Samen met zijn broertjes en zusjes (die allemaal uit hun eigen eierschalen kwamen kruipen) vroegen ze zich af of ze niet iets misten... toen begon er een zusje te piepen. En al gauw zat iedereen te piepen. Maar plotseling hielden ze allemaal hun snavel. Er kwam iets heel groots naar hen toe... het had dezelfde vorm als zij, alleen dan ongeveer vijftig keer zo groot.
Later zouden ze meer en meer begrijpen dat het hun moeder was. En wat bleek? Moeder kwam eten brengen, daar waren ze natuurlijk erg blij mee.
Zo ging het dan, jaar in jaar uit. En de kleine flamingotjes werden grote flamingo's en pasten met meer in het nest. En er moest plaats gemaakt worden voor nieuwe eieren.
En laten we met dat uitvliegen van de jongen weer teruggaan naar dat jong waarmee het verhaal begon;
Hij vloog en hij vloog... totdat hij een bord zag hangen met de tekst 'Flamingo's gezocht! Jongvolwassen en kerngezond! Laat van je horen op de Rozeburglaan R020 te Rozeburg.'
Dat leek onze flamingo wel wat en vloog er heen. Daar aangekomen krijg hij een mooi contract aangeboden en ondertekende met zijn vleugel.
Lang hoefde hij niet in Avifauna te blijven. Al snel kwam er een zekere directeur van een roze-autobanden fabriek en had interesse. Nou, dat was geen verkeerde zet. Bij de directeur thuis krijg hij een pracht van een kamer. Wat hij wel minder vond, was dat hij een paar dagen na aankomst in een grote doos moest gaan zitten. Gelukkig kon hij er snel weer uit, want hij werd bevrijd door een 8-jarig jongetje. Die keek eerst heel verrast, maar meteen daarna een beetje teleurgesteld. Hij zei; 'maar dit is een flamingo, geen roze pinguïn...'
Nu was het de flamingo die verrast keek (tenminste, als je van een flamingo de gezichtsuitdrukking kan aflezen...). Nu was het zo dat moeder flamingo altijd sprookjes voorlas voor het slapengaan. En die gingen ook wel eens over een roze pinguïn.
Als onze flamingo had kunnen praten had hij op dat moment zeker aan Jantje gevraagd of er dan echt een roze pinguïn bestond of misschien nog wel bestaat. Maar ja, flamingo's kunnen nu eenmaal niet praten.
Langzaam maar zeker kwam de flamingo te weten dat Jantje bijna een obsessie had voor iets wat misschien wel gewoon een sprookje is... en iedereen was hem alweer vergeten. Niet dat hij het slecht had op die zolder. Absoluut niet. Hij kreeg genoeg te eten en kreeg alles wat z'n hartje begeerde.
De jaren vlogen voorbij en onze flamingo begon op leeftijd te komen. Na alles zo'n beetje al te hebben gegeten bleef er 1 combi over die hij het lekkerst vond; stokbrood met stokvis.